door Joh. Beijer,
Peter Singer zingt het lied dat zou moeten zijn voorbehouden aan hen die, middels verwezenlijking van vrije wereldhandel en moderne landbouw, de dreiging van een wereldvoedseltekort trachtten af te wenden en, des ondanks moeten vaststellen dat ook daarmee het wereldvoedsel probleem niet is opgelost..
Naar zijn mening is het de industriële vlees productie die op grote schaal onnodig voedsel verkwist. Dit terwijl het juist de milieuclubs zijn die mogen worden verweten de oorzaak te zijn van een dreigend wereldvoedseltekort. Het voorkomen van voedsel tekort moet worden gezocht in de verwezenlijking van een vrije wereldhandel, eerlijke concurrentie, gebruik van kunstmest, en middelen tegen ziekten en plagen, toepassen van grootschalige landbouw en last but not least gebruik maken van de mogelijkheid die gentechnologie ons biedt. De oplossing is niet beëindiging van de vleesproductie op voorhand..
Wanneer Peter Singer het eten van groente verkiest boven het verorberen van een malse biefstuk is dat zijn goed recht, maar veehouders beschadigen met zijn belachelijke uitspraken is niet wat verwacht wordt van een bio-ethicus. Het lijkt vooral zinloos extremiteiten zoals voetballen met kippen als argument tegen de moderne veehouderij op te voeren. Zulke dingen gebeuren, soms uit verveling en onverschilligheid, soms ook als blijk van een perverse instelling. De meest weerzinwekkende dingen waarmee we dagelijks worden geconfronteerd via de media, lijken gewoon te worden. Dit betekent niet dat het kwellen en verwaarlozen van dieren er niet toe doet. Maar voetballen met kippen, als door hem genoemd, heeft niet van doen met moderne wijze van dieren houden.
Alvorens te spreken van wreedaardige omstandigheden in de moderne veehouderij, zou het hem sieren wanneer hij zijn informatie had ingewonnen, niet bij militante milieu groepen, maar bij integere en vakkundige professionals. Zij zouden hem kunnen aantonen dat de gezondheid van dieren onder moderne discipline in vergelijking met die welke ecologisch gehouden, ver beter is. Kalveren en schapen, gehouden op laag gelegen natte weidegrond worden vaak hevig besmet met longworm en of leverbot. Ecologisch gehouden pluimvee, hetzij gehouden in strooiselstallen, of onder conditie van vrije uitloop, vechten met wormen, coccidiosis, salmonella, luis etc. Terwijl scharrelvarkens, bedreigd door wormen en longaandoeningen, de varkenshouder vaak noodzaken het bedrijf te stoppen. Maar ook de uitval van biggen wegens doodliggen wanneer de zeug zich neerlegt haar jongen te voeden, blijkt 15 procent hoger dan bij die, gehouden onder moderne omstandigheden.
Welzijn ligt in het verlengde van gezondheid. De praktijk leert dat juist in de moderne veehouderij niet alleen de hoogste cijfers worden behaald voor wat betreft productie, maar ook dat deze samenvallen met de laagste cijfers t.a.v. veterinaire kosten. Doch aanhoudende propaganda en betwijfelbare activiteiten, inspelend op conservatieve opvattingen onder de doorsnee burger, verankert deze als vanzelfsprekendheden in de samenleving.
Wanneer een besmettelijke ziekte dreigt, waarbij een verbod op het vervoer van veevoeder wordt verwacht, zal de TV bij voorbeeld een moderne pluimveestal tonen. Het is hierbij opvallend dat terwijl de kijker geconfronteerd wordt met de sprangkelende vitaliteit van hennen, die met een oogverblindende passie al vretende aan zijn oog voorbij trekken, wij desondanks de vonk missen in zijn brein, de openbaring dat we allemaal worden bedrogen en misleid. Vanzelfsprekendheid lijkt niet te wijken voor welke openbaring ook.
De realiteit is dat in de door de milieuorganisaties gepropageerde scharrelstallen voor leghennen, niet alleen de veterinaire kosten en voortijdige uitval opvallend hoger zijn dan die in de verfoeide batterijstal, maar dat ook, als resultaat hiervan, een lagere productie voor lief moet worden genomen. Ook blijkt dat ten gevolge van onrust wegens veren pikken, niet alleen de productie achter blijft; de praktijk van het scharrelsysteem leert dat rond 3 procent van de legsters niet productief blijken wegens opjagen. Deze hennen worden gepikt tot bloedens toe. Het mag duidelijk zijn dat dit alles veel dierenleed veroorzaakt. Blijkbaar is dit slechts bekend bij insiders. Waarom, in plaats van te verwaarlozen de beweringen door genoemde organisaties aan te vallen en te weerleggen, worden de resultaten, vastgesteld op instellingen van onderzoek, niet geplaatst onder de publieke spotlights?
Waarom wordt de moderne veehouderij als crimineel gekenmerkt? Als bevrijding van dieren het uiteindelijke doel is van Wakker Dier, de Dieren Bevrijdingsorganisatie etc. mag het duidelijk zijn dat het weinig zin heeft het consumeren van dierlijke producten te veroordelen zonder meer. Het lijkt meer voor de handliggend de moderne grootschalige landbouw te demoniseren. Deze wijze van produceren te benoemen als bio-industrie, en te suggereren dat gruwelijk dierenleed inherent is aan het systeem, zal weerklank vinden bij de doorsnee burger. En wanneer de ecologische werkwijze wordt gepropageerd als het alternatief, en diervriendelijk, gezonder, betere smaak, en bewust consumeren de sleutelwoorden vormen voor het excuus dierlijke producten te consumeren, zal dat mogelijk de weg openen de moderne veehouderij uit te bannen. En mocht hun wens, import van goedkoop vlees uit landen als Brazilië te corrumperen worden ingewilligd, wordt het consumeren van vlees het voorrecht van de happy few. Dit lijkt overigens niet dat wat de doorsnee burger voorstaat. Het feit dat de moderne veehouderij wordt beschuldigd van wreedheid t.a.v. dieren komt voort uit de wetenschap dat alleen grootschalige productie kan voldoen aan de vraag. Het naar voren brengen van een niet bewezen CO2 verhaal is daarbij van groot belang om aannemelijk te maken dat vrije wereldhandel bijdraagt aan de opwarming van de aarde. Hun zorg gaat niet uit naar het wereld voedseltekort. Hun zorg is hoe het vegetarisme te doen zegevieren.
Aangaande het conflict modern grootschalig versus kleinschalig ecologisch, lijkt het interessant dat thans de lokale overheid om reden van het toenemende protest tegen de megastal, de burgers voorhoudt dat er niets mis is met die opkomende trend, en dat in tegendeel het welzijn van dieren veel beter is, en de emissie van schadelijke gassen en fijnstof veel lager dan bij de ouderwetse en ecologische methode van dieren houden.
Dat de wereldvoedselvoorziening niet zo goed is als dat zou moeten zijn is genoegzaam bekend. Dat het produceren van vlees ten koste gaat van een veelvoud aan voederwaarde, ook dat is een niet te ontkennen feit. En dat een vegetariër als Peter Singer het wereld voedselprobleem gebruikt om zijn leer te dienen (Het idee dat ‘mensen en andere dieren’ gelijk zijn) is duidelijk.
Het Dierenbevrijdingsfront, de Recht voor Dierenorganisatie, Greenpeace, etc.. zijn het er over eens dat geen kunstmest dient te worden gebruikt, grootschalige landbouw is uit den Boze, middelen voor het bestrijden van ziekten en plagen staat gelijk met de duivel vragen de wereld te redden, gentechnologie is ook een van hun ergste vijanden, en wereldhandel mag onder geen conditie worden gerealiseerd. Hoe durven deze lieden dan te protesteren tegen het eten van vlees; zij willen de vleeseters belasting doen betalen, zodat alleen nog de rijken het voorrecht genieten vlees te mogen eten. Als ondanks de meest geëigende pogingen de dreiging van het wereldvoedseltekort af te wenden, mensen verhongeren, zouden alleen zij die zich hebben ingezet voor de oplossing van het wereldvoedselprobleem ons mogen vertellen dat het eten van vlees is het privilegie, niet van de rijken alleen, maar vooral dat van kinderen, de zieke en oude van dagen.
De discussie rond het houden van dieren met als doel deze te consumeren laait hoog op. Dat mag, maar die discussie moet wel worden gevoerd met eerlijke argumenten, niet met leugens en op terreur lijkende activiteiten. Wij behoren tot de klasse van de omnivoren; De enige mogelijkheid als landbouwhuisdier het licht te zien, is dan ook de garantie dat het mag worden gegeten, een dier heeft geen weet van wat dood gaan betekent, hij leeft dus ook niet met dat gruwelijk vooruitzicht. Dit lijken toch geldige argumenten die bij de discussie mogen worden betrokken om het houden van dieren voor vleesconsumptie, zolang hiervoor geen aannemelijk alternatief is, te rechtvaardigen.
Vegetarisme leidt tot het uitsterven van onze landbouwhuisdieren. Het leidt ook tot een cultuuromslag; Geen net verpakte vis of vlees in de winkelschappen, geen viskramen op de wekelijkse markt, en ook de kaasboer laat verstek gaan. In plaats van koemelk drinken we sojamelk, en in plaats van een heerlijk lamskoteletje of malse kuikenbout nemen we genoegen met een op sojabasis nagemaakt alternatief. Maar ook de landschappelijke omgeving zal een grote verarming ondergaan. Dit tenzij we bereid zijn de verschraalde leefruimte op onwaarachtige wijze te stofferen met disfunctionele veehouderijen, geleid door van het rijk uit onderhouden figuranten.
Voor bemesting van onze gewassen, bij afwezigheid van organische mest zullen we zijn aangewezen op het gebruik van kunstmest; een meststof die juist door allerlei milieuorganisaties wordt afgewezen. Maar afgezien van het feit dat de meeste kunstmest weliswaar voorziet in aanvulling van elementen, als stikstof, fosfor, en kali, welke op verreweg de meeste grondsoorten onvoldoende voorhanden zijn, zal ook een tekort ontstaan aan voor de plantengroei noodzakelijke sporenelementen als koper, magnesium, mangaan, borium, selenium en vele anderen, die tot nu toe voor het grootste deel met organische mest in de grond werden terug gebracht. Zo zal vegetarisme niet alleen leiden tot verschraling van onze leefomgeving en onze eetcultuur, maar ook tot verschraling van de bodem. Hieraan mag worden toegevoegd dat genoemde elementen ook voor mens en dier van levensbelang zijn. Misschien rest ons voorlopig alleen de mogelijkheid de door ons zelf geproduceerde fecaliën terug te brengen op onze, op de verbouw van vegetarische gewassen toebereide akkers.
Het produceren van een calorie vlees gaat ten koste van meerdere calorieën voedende bestanddelen. Een gegeven dat ook onze Milieuorganisaties en de Recht voor dieren beweging in een spagaat lijkt te brengen. Enerzijds verschaft dit hen een argument te meer in hun strijd tegen het consumeren van vlees, anderzijds worden zij hierin geconfronteerd met uit sterven van onze landbouwhuisdieren. Ons pleidooi tegen het vegetarisme wordt niet alleen ondersteund door wat in het hier aan voorafgaande is genoemd. Ook het feit dat bijproducten die vrijkomen bij de bereiding van onze voedingsmiddelen, en ongeschikt zijn voor menselijke consumptie, verwerkt worden in de veevoederindustrie, maar ook het feit dat een groot deel van de cultuurgrond alleen geschikt is voor beweiding, lijkt de stelling dat vleesproductie bijdraagt aan het wereldvoedseltekort, voor een groot deel te ontkrachten.
Een recent door het inter-gouvernement panel uit gegeven rapport dat gaat over Klimaatverandering, heeft volgens Singers artikel aangetoond dat in de komende 20 jaren, de hoeveelheid methaan door rundvee geproduceerd, drie keer zo potent zal zijn t.a.v. de opwarming van de aarde; aldus het FAO rapport. Maar heeft het FAO vastgesteld hoeveel methaan wordt geproduceerd, niet alleen door het rundvee, maar ook door al die andere diersoorten, plus de emissie door de bossen, sloten en moerassen over de wereld? Hoe groot is dan het percentage dat aan het rundvee moet worden toegerekend? We weten niet eens hoeveel diersoorten er bestaan. Een hierop gerichte vraag op het internet krijgt als antwoord dat moet worden aangenomen dat het aantal diersoorten waarschijnlijk ligt tussen de 14 en 15 miljoen. Het rundvee is een hier van!.
Johan Beijer.]]>
