Door J. Lubberts,

De campagne (aanvoer )

De mechanische suiker bieten oogst begint bij aanvang van de maand September en vanaf dat moment arriveren bieten in een continue stroom – voornamelijk geladen op grote vrachtwagencombinaties -bij de fabriek Het principe van de bietsuiker fabricage bestaat uit een continue rationale sapwinning De suiker opgelost in het sap moet daarna zorgvuldig worden gewonnen in een korte tijd. Elke vracht wordt aan de hand van een wagenpas (tijd, aantal km ,kenteken ) computermatig geregistreerd in de vorm van een streepjescode en aan de chauffeur overhandigt. Na melding bij de weegbrug wordt de barcode ingelezen ,de vracht gewogen en bemonsterd met behulp van een automatische steker gevolgd door hernieuwde registratie .Voorzien van de barcode met alle gegevens van leverancier en vracht arriveert het getrokken bieten monster in het tarreerstation.

Na het passeren van de weegbrug vindt zijdelingse lossing plaats van de combinatie op een kantelende platvorm waarna de vracht terecht komt in een grote betonnen bunker ( rondgor) van waaruit de bieten met behulp van een groot graafwiel worden getransporteerd naar het reinigingssysteem De bieten reiniging vindt plaats door de bieten grondig te wassen in “”trommels”” die voorzien zijn van een schroefvormig binnenwerk.gevolgd door steen- en bladvangers De hoofdmoot van het systeem bestaat echter uit “ was trilzeven “” Deze en volgende proces stappen zijn geautomatiseerd met behulp van gecomputeriseerde meet en regelkringen Zo worden de regelkringen “van genoemde wasstraat” evenals die van overige processtappen in de fabriek gecontroleerd en bediend “ vanuit een centrale meetwacht. De steeds schoner wordende bietenstroom wordt zichtbaar gemaakt op monitoren want alom zijn “ camera’s” aangebracht . Bij het wassen vrij komende modderwater wordt niet afgevoerd in het openbare water maar vindt zijn weg naar cirkel vormige bezinkbassins met een groot oppervlak. Opdat men is verzekerd van een goede scheiding vast/vloeistof worden daarin vlokmiddelen toegepast . Het afgezette slib wordt door een roterende “schuiver” naar een centrale slijkzak getransporteerd . Periodiek wordt het ingedikte slijk verpompt naar decanteercentrifuges.De daaruit verkregen slibmassa met ca 40 % droge stof gaat naar een deponie om in de loop van de tijd als grondverbeteraar te worden afgevoerd. Het voorbezonken water, evenals overige afvalwater stromen (oa slibwater van de decanteer centrifuges) worden langs anaërobe/aerobe weg gezuiverd Het gezuiverde water wordt voor een groot gedeelte hergebruikt (oa voor het bovengenoemde wasgebeuren ) . De rest wordt in het openbare water geloosd .Het bij de anaërobe omzetting van organische verbindingen vrijgekomen biogas wordt in het ketelhuis verstookt .

De extractwinning (diffusie)

Door het bietenweefsel met behulp van heet water uit te logen (te extraheren ) wordt een verdund bietensap verkregen dat vroeger met de naam diffusie sap”” werd aangeduid Deze werkwijze is slechts suksesvol als het totale weefsel wordt blootgelegd De aanwezige celwanden –die slechts water doorlaten – moeten zodanig worden veranderd dat de celinhoud (oa suiker) kan uittreden zodat het zich kan vermengen met het toegevoerde water.

Voor het “blootleggen “ worden de bieten in reepjes gesneden De gewassen bietenstroom wordt daartoe via een bandweger naar snij machine’s gevoerd waarin de bieten in de vorm van snijdsels gelijkend op “ minifrites “ worden veranderd Met transportbanden worden deze snijdsels vervoerd naar de broeitrog van een extractietoren . Opdat de in het celvocht aanwezige suiker in nog veel heel gebleven cellen kan uittreden moet het celweefsel worden “gedood” mbv heet water De broeitrog is dus het belangrijkste deel van de extractie installatie In de trog - ontmoet de snijdsel stroom het uit de onderzijde van de toren komende hete ruwsap De extractie toren (diffusietoren ) is aan de binnenkant voorzien van een zwaar transport mechanisme. Aan de bovenkant bevinden zich de aandrijving van het mechanisme , de toevoer van heet water (condensaat )en de centrale uitworp van het residu (= natte pulp). Het transport mechanisme bezit over zijn gehele lengte “vleugels” en deze drukkken vanuit de trog een steeds minder suiker bevattende snijdselstroom langzaam omhoog terwijl het naar beneden stromende water in drogestof concentratie toeneemt om als extract (=“ruwsap” ) via broeitrog naar de reiniging (sapzuivering ) te worden afgevoerd . Het ruwe sap bevat veel pulp deeltjes en moet worden “ gezeefd “ . Het reeds genoemde residu –de natte pulp- met nog 0.3 % suiker en ca 7 % onoplosbare drogestof gaat naar een hogedruk spindel pers waarin het onoplosbare droge stof wordt gebracht op ca 30 % Daarna wordt het gedroogd met rookgas tot ca 88 % droge stof in een draaiende gelijkstroom trommeldroger . Het perswater wordt niet geloosd maar men voert het terug naar de toren . De droge pulp ( 12 % vocht) kan na menging met melasse in de handel worden gebracht om dienst te doen als veevoer. Men wint in het verkregen sap ca 98 % van de suiker in de biet

De extractreiniging (sapzuivering )

Het extract ca 118 gew % biet is bezwangerd met pulpdeeltjes .” Ongeveer 15 % oplosbare drogestof is daarin aanwezig bestaande uit 14 % suiker en vele opgeloste nietsuikers : zouten van organische - en anorganische zuren (oa fosforzuur ) ,stikstof verbindingen enz Deze verontreinigingen moeten zo zorgvuldig mogelijk worden verwijderd omdat ze de kristallisatie van suiker op nadelige wijze beïnvloeden . Bij de reiniging wordt gebruik gemaakt van kalkmelk en koolzuurgas De kalk wordt in eigen beheer verkregen door kalksteen in een schacht kalkoven bij ca 1150 graden te ontleden waarbij ongebluste kalk en koolzuurgas onstaan Als brandstof wordt cokes gebruikt ( ca 8 % cokes op de ingevoerde kalksteen )
Het kalkovengas bevat 38 % koolzuurgas en na koelen en wassen in een absorptie toren wordt het gas geperst naar de zgn carbonatatie processen
De kalkmelkbereiding vindt continu plaats waarbij roterende trommels ,zeven en hydrocyclonen een grote rol spelen voor het blussen en zuiveren van de kalkmelk Het “’door afzeven van pulpdeeltjes gezuiverde extract wordt proportioneel van kalkmelk voorzien dwz een gekalkte sapstroom wordt in tegenstroom in aanraking gebracht met extract in een grote trog die voorzien is van een daartoe geëigend roerwerk Vanwege de stapsgewijze toename van de pH worden colloidale verbindingen zoals eiwitten ontladen en slaan neer Bovendien verbinden zich een deel van de organische- resp anorganische kalizouten met de kalk en vormen eveneens een neerslag Het oorspronkelijke zwartkleurige sap scheidt zich bij eventueel staan in een geel gekleurde bovenlaag en een grijs gekleurd sliblaag Aan het voorgekalkte sap wordt in de hoofdkalking opnieuw kalkmelk gedoseerd bij een temperatuur van 85 graden Tijjdens het “hoofd kalken” ontleden aanwezige amiden onder vorming van ammoniak en oplosbare kalkzouten van aminozuren Aanwezig zgn reducerende suiker ( “invert”) wordt voor een deel ontleed oa in onoplosbaar calcium lactaat Het daarna volgende proces is bedoeld om de aan kalk gebonden suiker te ontleden alsmede het sap voor het grootste deel te ontkalken Dat proces wordt de eerste carbonatatie genoemd en vindt plaats in een continue buisreactor Het kalkovengas wordt zodanig in een door een circulatie pomp veroorzaakte sapstroom gedoseerd dat een periodiek ingestelde zuurgraad (pH) practisch constant blijft (11,5).Bij dit eerste carbonateren is niet alleen sprake van kalkverwijdering maar ook niet suiker verwijdering want aan het gevormde krijt (CaCO3) slib hechten zich vele niet suikers .Na deze bewerking wordt een bezinking toegepast of wel men past een zogenaamde indikfiltratie toe waarna de afgezette slibmassa met behulp van roterende trommelfilters of continue membraan filterpersen wordt afgefiltreerd . De verkregen filterkoek met een droge stof van 70 % wordt na ontsuikeren gedroogd in een turbine droger tot 92 % droge stof ,gezeefd en als meststof in de landbouw toegepast De sappen worden over kaarsfilters nogmaals gefiltreerd . Het sap moet praktisch kalkvrij naar de verdamping (= sapconcentratie) worden gevoerd en dat betekende in vroegere dagen het gebruik van beenderkool want dat had een ontkalkende en ontkleurende werking . Twee Fransen nl Perier en Possoz toonden in 1860 aan dat de sapontkalking het beste kon plaats vinden door de carbonatatie in twee stappen uit te voeren Tot op vandaag bleef deze methodiek gehandhaafd , In een tweede carbonatatie wordt bij 95 graden opnieuw kalkovengas gedoseerd voor rest ontkalking tot pH 9,5 Er is dan sprake van een minimale kalk concentratie in het sap . De pH mag niet lager zijn ter voorkoming van oplosbaar calcium hydrocarbonaat .Na een filtratie wordt de slibkoek in de vorm van een brij naar bovengenoemde voorkalking verpompt Daar doet het dienst als als ent materiaal . Het filtraat ondergaat opnieuw een filtratie Een deel van dit filtraat wordt onthard met behulp van een ionenuitwisselaar De ontharde deelstroom wordt daarna gevoegd bij de rest Het gezuiverde sap met de naam van dunsap is licht geel gekleurd en waterhelder Om de suiker daaruit te winnen moet het grootste deel van het aanwezig water worden verwijderd Dat vindt plaats in een verdampinstallatie Gezien de plaats gevonden ontharding is vorming van warmte belemmerd‘”ketelsteen’” minimaal .Deze continue sapzuivering verwijdert ruim 30 % van de nietsuikers Kalkverbruik (“”zetting ‘”) < 1,5 % biet

De concentratie van het gezuiverde extract (verdampstation ) en het winnen van de gekristalliseerde suiker (kookstation ):

De sapstroom (= dunsap) wordt mbv warmte wisselaars op een zodanige temperatuur gebracht dat het mogelijk wordt om het sap in een valstroom verdamping (bestaande uit 5 lichamen) bij een temperatuur > 100 graden over te voeren in een concentraat (diksap ) met ca 70% droge stof..In deze “”thin film tube evaporators “” beweegt een sapfilm over een oppervlak van ca 8 meter lange verwarmingsbuizen Gezien de uiterst korte verblijftijd (2 min) vindt ondanks hoge temperatuur geen ontleding plaats De pH blijft bij het concentreren praktisch constant (om en nabij 8.5 bij 20 gr). Uit de verdamping verkregen sapdampen worden gebruikt in de fabriek ten behoeve van de vele warmte uitwisselaars. Het energie verbruik is dientengevolge sterk verminderd en bedraagt nog geen 3 ton kolen per 100 ton bieten Het diksap (concentraat ) wordt continu gefiltreerd over kaarsfilters Na toevoeging van klaarsel 1 en dekstroop 2 wordt een standaard diksap verkregen (zie schema op de volgende bladzijde ) Na een kaars filtratie wordt in een valstroom kristallisatie toren (VKT) een verdampings kristallisatie uitgevoerd In hoog vacuum wordt zoveel water verdampt dat de daarin opgeloste suiker komt te verkeren in een lichte staat van oververzadiging Als op dat moment een “mengsel van “”poedersuiker”” wordt gedoseerd (is bedoeld als “entmateriaal )” wordt de kristallisatie spoedig ingeleid Deze poedersuiker (“”seed””)wordt in een afzonderlijke “kookpan””ontwikkeld De VKT bestaat denkbeeldig uit een viertal boven elkaar geplaatste kookpannen ,die kristallisatie kamers worden genoemd Elke kamer bestaat uit een sapdamp ruimte ,roerwerk en stoompijpen De opgeloste suiker in de stroopomringende massa zet zich via de vier kamers af op de microkristallijne kiempje’s aanwezig in de langzaam omlaag voortschrijdende kristal /stroop massa stroom Kristalgroei vindt plaats omdat concentraat als voeding per kamer wordt gedoseerd. Een en ander op basis van de gemeten oververzadiging in de stroop omringende massa ( simultaan vindt verdamping plaats) Sapdamp wordt continu afgevoerd naar een watergekoelde condensor. In het laatste compartiment aan de onderzijde van de toren vindt eindconcentratie ( “”afkoken””) plaats Met een verdringerpomp wordt de kristal/stroop massa continu afgevoerd naar een mixer van waaruit het periodiek dienst doet als “”voeding”” voor discontinue centrifuges De stroop (moederloog ) wordt door de middelpunt vliedende kracht afgescheiden van de kristallen . Daarna wordt de kristalmassa met condensaat gewassen onder stoom toevoer (=””dekken De afgeslingerde suikerhoudende heldere stroop (dekstroop eerste product)) wordt verzameld Het wordt afgevoerd naar het reinigingsgebeuren van derde product suiker (zie schema ) . De verkregen witte suiker (eerste product ) is warm en vochtig .Via een bandtransporteur gaat de suiker in een continue stroom naar een trommeldroger waarin de suiker wordt gekoeld en gedroogd Kristal grootte verdeling vindt plaats in het zeefstation waarna de fracties in klimaat geregelde torenvormige silo’s worden opgeslagen De afgeslingerde eerste stroop bevat nog veel suiker en bij opnieuw concentreren kan weer een deel van de suiker worden gewonnen De verkregen suiker is echter ook na dekken minder blank als het eerste product Om deze suiker qua kleur en samenstelling te verbeteren past men een trapsgewijze uitputting toe van de stropen waarna de suikers door hernieuwd oplossen en kristalliseren in zijn totaliteit kunnen worden overgevoerd in een eerste product kwaliteit Het omkristalliseren is schematisch onder weergegeven

Standard concentraat is :
diksap +
klaarsel 1(=opgeloste suiker 2) +dekstroop 2
naar VKT 1
daarna volgen de discontinue centrifuges en die leveren
suiker 1 (eerste product voor de verkoop ) en stroop 1 ( moederloog )
Bovendien ontstaat er (vanwege het wassen van de kristallen ):
dekstroop 1
( gaat naar de reiniging voor suiker 3))

klaarsel 2 (= gezuiverde suiker 3)
en moederloog 1
gaan naar VKT 2 daarna volgen de
continue tweede centrifuges die leveren
Suiker 2 en stroop 2( moederloog 2)
en bovendien ontstaat er
dekstroop 2

suiker 2 wordt opgelost in condensaat (klaarsel 1)
(gaat naar VKT 1)

De dekstroop 3 -samen met
Reinigings stroop en stroop 2 -gaan naar
naar VKT 3 voor een verdampingskristallisatie
daarna volgt een koel kristallisatie Waarna de massa
naar de derde centrifuges gaat en die leveren
suiker 3 (naproduct) en moederloog 3 (melasse)

De suiker 3 wordt aangepapt (gemengd ) met dekstroop 1
Daarna ,centrifugeren levert reinigings stroop
waarna de suiker wordt gedekt ,
( dekstroop 3 )
de gewonnen suiker oplossen en ontkleuren (norit )
levert klaarsel 2 naar VKt2

Door J lubberts,

Een van de eerste fabrieken in Nederland die zich bezig hield met het winnen van melksuiker uit wei was de Hollandse melksuikerfabriek (HMS) in Uitgeest die in 1897 werd opgericht door prof G Hondius Bolding Een en ander was gebaseerd op experimenten die uitgevoerd waren door zijn assistent C M Dhont. De achterliggende gedachte was om de beetwortelsuikerfabriek rendabeler te maken gezien de naar verhouding vrij korte arbeids- periode en dus geringe bezetting van vrij kostbare fabrieksapparatuur

We beantwoorden nu eerst de vraag :””Wat is lactose ?”” Lactose , is een suiker die in melk van alle zoogdieren voorkomt Zo bevat koemelk tot 5 procent lactose. Zuivere lactose vormt grote, harde kristallen die moeilijk oplosbaar zijn.(18-19 gram/liter bij 25 gr ) Lactose is een disaccharide bestaande uit een galactose eenheid and een glucose eenheid Smeltpunt is 202°C en de draaing bedraagt [α]20D + 35.0 → +52.6 We onderscheiden twee ruimtelijk verschillende vormen nl alfa lactose en beta lactose . Bij temperaturen lager dan 93.5°C is beta lactose beter oplosbaar dan alfa lactose maar boven genoemde temperatuur is dit lager Het is ook zoeter Het sg van alfa lactose is 1.53 kg /l en van beta lactose 1.59 kg/l Bij hoge temperatuur en druk kan een mengsel van alfa lactose bij aanwezigheid van alcohol volledig worden omgezet in de beta vorm Lactose bezit dezelfde moleculaire formule als bietsuiker nl C12 H22 O11 maar in tegenstelling (zie boven ) bezit lactose een vrije aldehyde groep . Geconsumeerde lactose wordt in de ingewanden door het enzym lactase gesplitst in glucose en galactose want alleen deze suikers kan het lichaam opnemen Als het enzym ontbreekt spreekt men van lactose intolerantie en leidt het nuttigen van lactose tot winderigheid en opgeblazen gevoel

De volgende vraag is dan :Wat is wei ? Wei is de vloeistof die bij de kaasbereiding ontstaat door het stremmen van melk De vaste bestanddelen, de wrongel , blijven over nadat de wei is afgetapt. Wei heeft een geelgroene kleur en smaakt licht zuur De gemiddelde samenstelling is als volgt (in procenten
water 93-94
droge stof 6-6.
lactose 4.5-5
melkzuur 0.8
eiwit totaal 0.8-1.0
lactalbuminen 0.6-0.65
citroenzuur 0.1
zouten (vooral PO4 3-) 0.5-0.7
pH 5.
Let men op deze samenstelling bestaande uit voornamelijk water ,eiwit opgeloste zouten en melksuiker dan is de melksuiker te winnen met behulp van kalkmelk De eiwitten slaan dan neer en de in geringe concentratie’s aanwezige melkzuur en fosfaten vormen in tegenstelling met citroenzuur onoplosbare kalkzouten Omdat lactose evenals glucose alkali gevoelig is kon het niet uitblijven of de in de fabriek uitgevoerde kalking moest -gezien de aldehyde groepering in lactose -een blauwdruk zijn van de in de tropen uitgevoerde defecatie proces voor de winning van ruwe rietsuiker Daarbij te denken aan de aldehyde functie in glucose aanwezig in rietsappen De chemische controle zou eveneens in veel opzichten overeenkomstig zijn ( polarisaties cq ,reducerende suiker) Het laboratorium personeel kon daarom bestaan uit afgestudeerde campagne chemikers van de suikerschool die omstreeks hetzelfde jaar in Amsterdam was gesticht door de genoemde heer Boldingh De wei werd met paard en wagen of per schip aangevoerd van naburige kaasfabrieken die daarvoor contractueel een vergoeding kregen Bij de melksuikerfabriek werd de wei in een melasse tank (afkomstig van een gesloten suikerfabriek ) opgeslagen . Evenals als bij het defecatie proces van riet sap werd aan de op 70 graden gebrachte wei onder roeren kalkmelk van 15 gr Beaume gedoseerd tot een getrokken monster juist bezonk Na bezinking in kisten werd de bovenlaag in een tripleeffet geconcentreerd tot 55 % droge stof (33 gr Beaume ) Het bezinksel werd mbv zakfilters voor het grootste deel van weirest ontdaan Het concentraat (dat ingedampt was tot een bepaalde graad van oververzadiging ) werd gekristalliseerd in bakken waarin het langzaam afkoelde tot ca 30 gr gevolgd door centrifugeren De afgeslingerde “”stroop ”” werd gemengd met filterslib om te dienen als veevoer. Deze ruwe melksuiker geel van kleur werd gebruikt voor de bruinkleuring van bakkerijproducten,alsmede smaakversterking en matige zoetkracht .(omstreeks 1900 kwamen luxe bakkerij producten op de markt ) Door de ruwe suiker in de centrifuge te dekken kon de stroop laag om de kristallen voor een deel worden verwijderd maar de gelige kleur was voor het omhullen van medicinale capsules een groot nadeel zodat men er over ging nadenken om evenals dat met ruwe bietsuiker plaats vond de melkssuiker te raffineren Omdat een specifieke melksuikerraffinaderij ontbrak zou het raffineren moeten plaats vinden in de fabriek zoals dat in die tijd ook in glucose stroop (’”witte stroop”” )fabriek plaats vond Het in die fabrieken gebruikte beenderkool als ontkleuringsmiddel werd evenwel gezien de geringe winstmarge (verdampingskosten van wei zijn hoog vanwege het vele water ) te kostbaar bevonden

Pas nadat in 1908 door A Wijnberg -een leraar van genoemde suikerschool- een poederachtig ontkleuringskool met de naam norit was ontwikkeld kon de ruwe suiker “”voordelig”’ worden geraffineerd De gedekte ruwe suiker werd in warm water(50 gr C ) opgelost tot 15 gr Beaume (25 % dr stof ) en er werd 2 % norit op de drogestof toegevoegd Daarna volgde filtratie over een filterpers De filtraten waren wel ontkleurt maar vanwege zwevende norit deeltje’s niet geheel helder Dit euvel wist men op te lossen door hout zaagsel te gebruiken als filter hulp Het nu kleurloze filtraat werd in een triple effet geconcentreerd tot 60 % droge stof en in staande kristallisatoren verder gekristalliseerd door het langzaam af te koelen tot 30 gr C Na centrifugeren en drogen verkreeg men uit 100 kg wei met 6.5 % drogestof ca 3 kg lactose Het zuivere product vond voornamelijk toepassing in de pharmacie ( vergroten van volume van oraal in te nemen medicamenten) Een grote bloei maakte de fabriek mee gedurende de tweede wereldoorlog omdat eind 1945 melksuiker moest dienen als bietsuiker vervanger Ondanks forse uitbreidingen in de zestiger jaren van de melksuikerfabriek (oa vernieuwing van de vestiging in Bolsward) en plaatsing van modern procesapparatuur ( decanteer centrifuges, drietraps valstroom verdampers ,continue centrifuges enz ) waren de vele grote tankwagens “’die af en aan “”naar Uitgeest reden niet in staat om het grote aanbod wei van de vele kaasfabrieken in voldoende mate weg te werken Veelal zocht men bij die fabrieken dan ook de oplossing om in de melkbussen van de boeren de dunne wei als retourvracht terug te bezorgen Het kon dienst doen als varkensvoer of als hulpmiddel bij het kuilen van gras.Dit duurde evenwel niet lang want de melkbussen moesten grondig worden schoongemaakt alvorens ze weer voor melktransport dienst konden doen Vele boeren vonden dat een groot probleem en stopten met wei afname In 1968 werd het melktransport gemoderniseerd. De melkbussen werden afgeschaft en de melk werd bij de boer opgeslagen in gekoelde tanks Dagelijks werden de tanks geleegd door speciaal daarvoor ingerichte melkwagens en chauffeurs die tevens belast werden met de bemonsteringstaak ic de administratie daarvan De wet verontreiniging oppervlakte water in 1974 zorgde voor een totale ommekeer tav de weiproblematiek bij de fabrieken Omdat er voor lozing op het oppervlakte water gezien het aantal “’geloosde “’ inwonerequivalenten (BOD van wei = 35 gr/l) fors moest worden betaald en ook omdat de Hollandse melksuikerfabriek slechts voorgeconcentreerde wei wilde accepteren gingen de meeste fabrieken er toe over valstroom verdampers aan te schaffen Ook waren er fabrieken (oa de Meierij encondens- fabriek Friesland ) die om afzet zeker te stellen de wei zelf gingen verwerken De hoge investering ten aanzien van aanvullende verstuivingsapparatuur ic randapparatuur (koeltrog ,centrifuge ,droger etc ) waren gezien hun marketing onderzoek tav lactose afzet en eventuele derivatisering geen belemmering Zo werd ontroomde wei in een triple effet valstroom verdamper voorgeconcentreerd tot 65 % droge stof waarna de weipasta in geroerde gekoelde malaxeurs aan verdere kristallisatie werd onderworpen (roeren omdat het anders zou stollen tot een harde massa ) Voordat het concentraat werd onderworpen aan sproeidroging werd een deel van de lactose verwijderd Dit ter vermindering van vocht onttrekking met kans op “”verglazing”” in de droger Om deze voorkristallisatie te versnellen werd er geënt met lactose De kristallisatie duurde enige dagen .Daarna wordt gecentrifugeerd en dat levert ruwe melksuiker die geelbruin van kleur is vanwege plaats hebbende maillard reacties (een aldehyde +eiwitten !) bij het concentreren Er wordt gedekt (=water sproeien over de kristalmassa in de centrifuge) Daarna vindt drogen plaats van de kristallen De rest met nog alle eiwitten ,zouten en nog wat lactose (ca 18 %) wordt “na genoemd verstuiven gebruikt als veevoer (weipoeder ) Om de melksuiker in een farmaceutische kwaliteit over te voeren moet er worden geraffineerd De melksuiker wordt opgelost tot een “”klaarsel”’en er wordt actieve kool aan toegevoegd bij een pH= 4,5 benevens filterhulp Daarna wordt er gefiltreerd en opnieuw geconcentreerd in valstroom vacuum verdampers Weer volgt er een kristallisatie in koeltroggen waarna centrifugeren, dekken en drogen Er kwamen dus nieuwe lactose leveranciers op de markt die lactose konden aanbieden tegen een concurrerende prijs gezien een rationelere winningsmethode Voor de Hollandse melksuikerfabriek betekende deze ontwikkeling een uitzien naar markt vergroting oa door lactose derivaten op de markt te brengen bijv door de lactose door hydrolyse te splitsen in een zoete stroop met laxerende eigenschappen Ook een product als lactobionzuur werd ontwikkeld door lactose te oxyderen met permanganaat Evenals het anion van gluconzuur is het lactobion anion een goed cheleermiddel dat met kationen waaronder Ca2+, Fe2+, Al3+ en andere zware metalen, metaalcomplexen vormt Het kan ook gebruikt worden voor het reinigen of polijsten van metaaloppervlakken

Een ontwikkeling in de tachtiger jaren bij de zuivelfabrieken alsmede bij de melksuikerfabriek was de toepassing van omgekeerde osmose en ultrafiltratie Wei kon mbv speciale membranen worden voor geconcentreerd tot een retentaat met 15 % drogestof (het permeaat bestaat uit water ) Door deze ontwikkeling was het mogelijk om tegen lagere verdampkosten de wei te concentreren gevolgd door voorkristallisatie en sproeidrogen tot weipoeder Als ultrafiltratie van de wei werd toegepast bestond het retentaat uit weieiwitten en het permeaat uit water waarin zouten en lactose Een ontzouting met behulp van ionen uitwisselaars resulteerde in een practisch zuivere lactose oplossing Door deze oplossing te concentreren mbv van omgekeerde osmose membranen kon het worden geconcentreerd tot 15 % droge stof Hierna volgde vacuum concentratie enz Een latere ontwikkeling oa in de tachtiger jaren bestond uit een chromatografische scheiding van het genoemde permeaat zodat toepassing van regeneratie chemicalien tot het verleden gingen behoren De weieiwitten bleken een veelbelovende grondstof bij de ontwikkeling van slagroomvervangers, koffie whiteners cq baby voedings ingrediënten enz Bij de Hollandse melksuikerfabriek betekende een en ander dat de kalkings methodiek -die veel vervuild afvalwater leverde- werd verlaten Om kosten te sparen werden in 1982 de fabriek in Bolsward en ook een vestiging in Frankrijk met nog steeds het “’oude fabricage procede”” gesloten. Bij de HMS werd het na 1982 steeds duidelijker dat steeds meer weileveranciers de verwerking in eigen hand wensten te nemen. Tengevolge daarvan kreeg men nog meer te maken met concurrentie, terwijl de financieringscapaciteit gering was. Dit ondanks dat reeds in 1971 de aandelen van de HMS voor gelijke delen waren overgenomen door de Coöperatie Noord-Holland te Opmeer en de Coöperatie Domo-Bedum te Beilen: twee grote grondstofleveranciers. Door een fusie in de negentiger jaren met Campina melkunie werd de HMS onderdeel van DMV te Veghel zodat de levering van grondstoffen voorlopig was veiliggesteld Maar de continuïteit was slechts van korte duur want In het jaar 2000 reorganiseerde Campina Melkunie de melksuiker fabriek In totaal waren daarbij ca 80 werknemers betrokken De fabriek werd afgeslankt tot een vestiging die slechts aangevoerde wei voorbewerkte . De verkregen weipasta werd vervolgens in tankwagons vervoerd naar Veghel (HMS ligt aan een spoorlijn ), In Veghel werd het concentraat verwerkt tot lactose Een en ander duurde tot het jaar 2002 waarna de fabriek definitief werd gesloten Wat was Campina voor een bedrijf ? De naam Campina werd in 1947 voor het eerst gebruikt na een fusie tussen verschillende zuivelcoöperaties in Brabant met de in Eindhoven gevestigde “” Coöperatieve Zuivelvereniging ‘De Kempen”” In 1964 werd deze Zuid-Nederlandse coöperatie Campina genoemd In 1979 vond een fusie plaats met ‘De Meierij’ in Veghel ( DMV Campina ) De verkregen onderneming fuseerde in 1989 met de Melkunie te Alkmaar die West-Friesland als werkgebied had. (Campina Melkunie) Omdat in 2008 werd gefuseerd met “”Friesland dairy foods””oa bezitter van de in 2000 geheel vernieuwde Borculose fabriek voor weiproducten werd Campina een van de grootste wereldwijde aanbieders van lactose als ook ten aanzien van daarvan afgeleide derivaten ter verbreding van de markt

Internet als ontmoetingsplaats

Internet neemt een belangrijke plaats in de samenleving in. Vooral sociale netwerken zijn sterk in opkomst. Wat kun je er als boer of tuinder mee?. Internet biedt volop mogelijkheden om het eigen bedrijf onder de aandacht te brengen. Maar ook voor een hele sector is het een belangrijk uithangbord. Zo’n site alleen is echter niet meer genoeg, stelt Annechien ten Have, voorzitter van de vakgroep Varkenshouderij van LTO Nederland. Als organisatie moet je het internet gebruiken als discussieplatform met de burger.

Daarnaast zit ze op Twitter, het netwerk waarop mensen elkaar korte berichtjes sturen. Vaak zijn het meldingen waar ze mee bezig zijn, maar vaak ook reacties op anderen of op nieuwsfeiten. Haar tweets zijn ook op de site van LTO Noord te lezen.

,,Ik heb me in Twitter verdiept en zag een hele eenzijdige berichtgeving over de varkenssector. Op sociale media worden meningen gevormd, dus daar moet je als organisatie bij zijn’’, vindt ze.

Daarom is ze van plan om meer varkenshouders en anderen uit de sector, zoals dierenartsen en voerleveranciers, te stimuleren om ook op Twitter te gaan. ,,De boodschappen die je achterlaat lezen vriend en vijand. Je weet wat er leeft en wat mensen bezighoudt. En je weet ook dat je berichten door anderen weer worden doorgestuurd. Je zet mensen aan het denken.’’

Zelf gebruikt ze Twitter strategisch: laten zien waar je als vakgroep mee bezig bent en wat je mening is. Soms is het ook wel handig te weten waar iemand is, bijvoorbeeld op bepaalde bijeenkomsten. Maar niet iedereen is even vriendelijk, ervaart ze. ,,Je stelt je wel open en kwetsbaar op en dat levert ook wel vervelende reacties op. Maar daar lig ik niet wakker van.’’

Hangplek

Ten Have is op meerdere sociale netwerken actief. Haar berichtjes van Twitter worden weer automatisch doorgesluisd naar haar profiel op het netwerk LinkedIn. In het kader van het project Varkens in de Stad schreef ze vorig jaar blogs over ‘het leven van een varkensboerin’.

Ook is ze actief op www.foodlog.nl, de site die ‘schrijft over eten en wat je erover wilt weten.’ Foodlog.nl is uitgegroeid tot een ‘hangplek’ voor mensen die hun kennis over eten met elkaar en het publiek willen delen. Journalistiek, publicistisch en informatief, zo staat op de site te lezen.

,,Het is belangrijk dat we als varkenshouders open en transparant zijn. Foodlog is een mooi podium om open te praten over dingen. Er vindt discussie op basis van feiten en argumenten plaats, niet op basis van emotie. Het mooie is dat bijvoorbeeld kranten ook publicaties ontlenen aan deze discussies. Zo kun je dus ook mee de inhoud van kranten bepalen. Als je het goed doet. Bijvoorbeeld het varken als duurzaamste dier.’’

Ze ziet wel wat in een ‘boerenfoodlog’ als discussieplatform. ,,We moeten als LTO meer met dergelijke ontwikkelingen doen. Je kunt met sociale netwerken heel snel mensen mobiliseren of een idee lanceren en dan zien hoe erop wordt gereageerd. Voor de belangenbehartiging is het een nieuwe manier om dingen op te pakken, maar wel een hele belangrijke.’’

In haar weblog lanceerde ze enige weken geleden al haar idee voor een discussieplatform. ,,Op foodlog is het idee ontwikkeld om een volks-informatiemerk te maken, door er samen over te denken en te schrijven. Een nieuwe manier van kennis delen en ontwikkelen. Een boercode waar je als consument alles over een product kunt weten, wat je ervan zou willen weten. Het informatiemerk moet van ons allemaal worden. Van producent tot consument, van kritische burger tot de burger die het allemaal wel best vindt. Allemaal meedoen. Gewoon met elkaar samenwerken aan een zaak die deugt. Weten maakt eten leuker en laat je er nog meer van genieten.

,,Ik ga voor het informatiemerk. Maar dan wel de ontwikkeling van dit informatiemerk op de Foodlogmethode en niet vastgeklonken in ambachtelijke kaders. Nee, op de nieuwe manier. Ik zie het als een kans voor de primaire producent en ons allemaal. Ik ga ermee aan de slag en de zaak gewoon bespreekbaar maken.’’

Bron: Nieuwe Oogst

Peter Singer zingt het lied dat zou moeten zijn voorbehouden aan hen die, middels verwezenlijking van vrije wereldhandel en moderne landbouw, de dreiging van een wereldvoedseltekort trachtten af te wenden en, des ondanks moeten vaststellen dat ook daarmee het wereldvoedsel probleem niet is opgelost..

Door R.J. Plantema (Dierenarts),

Op mijn studiereis op zoek naar de oerkip de Bankiva ben ik er nogmaals van overtuigd geraakt dat de intensieve pluimveehouderij de oplossing is voor het wereld voedsel probleem.
De prestaties van legpluimvee en vleeskuikens zijn indrukwekkend dankzij het vakmanschap van de pluimveehouders.

De ziektebeelden en de voorbehoedende en genezende aanpak vereist steeds een aangepaste behandelingswijze.
Geintegreerd inzetten van niet antibiotica geeft prima betaalbare resultaten.
Wie verstandig gebruikt maakt van de mogelijkheden die onze praktijk biedt, zal merken dat wij een veelzijdige en unieke probleem oplossing kunnen aanreiken.

Hopelijk koestert de politiek ook op langere termijn het inzicht dat ze trots moeten zijn op! onze totale intensieve pluimveehouderij

Bron: Plantema.eu

De 10 editie van de Duitse DHV show in Oldenburg vorige week was helaas vooral voor de standhouders slecht geregisseerd. De geplande pauze verviel praktisch helemaal en de dochtergroep kommentaren kwamen vaak als mosterd na de maaltijd, de slechte economische resultaten in de bedrijfstak waren er zeker oorzaak van de halflege tribunes in de fraaie Weser Emshallen. Maar natuurlijk fraaie kampioenes en prachtige rubrieken oudere koeien en een aantal aantrekkelijke dochtergroepjes.....

Wat verder te beluisteren viel de amerikaanse CRI ki organisatie verbreekt alle banden met CRV. De ki verenigingen brengen de rietjes voor dumpprijzen bij de veehouders: de tarieven voor de diensten zoals melkcontrole zullen stijgen door deze weggeefakties!

Groep Vincente

Roodbonte nieuwkomer "VINCENTE"' Septemberstorm uit deScarlet Fagin familie gestald bij Transworld Genetics en eigen aan RSH Neumunster die mooie iets weinig uniforme deels goed geuierde vaarzen toonde!

Groep EMIL

Een mooi donkerbont, best geuierd groepje showde de oostfriese ki van EMIL II: Emerson x Esquimeau x Lucky Leo x LH Scotty geboren bij Langhout & Meppelink in Dalen destijds Quality Genes beste gebruiksdieren zo te zien !

Van het beste groepje van de dag stuurde GGI directeur Uwe Branding helaas geen foto dat was die van JANOS
eigen aan Masterrind in Verden een Jocko zoon die een fraai mooi oplopend groepje best geuierde dochters met fraai type showde iets wat we van de winter in Verden ook al vaststelden !

Groep Jetlag

Outcross bloed stroomt door de aderen van Jetlag, een Delliakleinzoon :Mascot Jeff x Pen Col Duster x de volle zus van Durham,,die sterke gebruikskoeien met goede uiers toonde

Groep Ludox
Mooie rode gebruikskoeien toonde LUDOX, een Lucky Red x Patron : lange melkkoeien met goede uiers iets meer uniformiteit zou niet misstaan

Groep Sallas

Stormaticzoon SALLAS x Rudolph x Jubilant x Enhancer gefokt door Alex Dittmer uit Marschacht showde een mooi gebruiksgroepje met veelal fraaie uiers

Groep Zabing

Uit de geboortestal van LADY MARY J. Petersen Nordhacksted en uit de RSH stallen ZABING :Zunder x Rudolph x Patrick (Blackstar uit stal Blunck), die vooral kractige bonte dochters showde een plusje voor eiwit heeft en wiens dochters vooral prima loopstalkoeien leken........

Van de diverse zwarte vaarzengroepjes oa twee Ramoszonen wachten we nog even af iets te melden :die waren nog niet zo overtuigend; CASSANO Championzoon van WEU was dat wel en toonde fraaie bonte melkkoeien met deels beste uiers en allemaal mooi type!!

Rest ons nog te melden dat we natuurlijk nog veel meer mooie rubrieken hebben gezien wij vonden een van de vedettes oa SH Champion May een prachtige Champion x Mandel mooie bonte vedette van Heiko Andresen ea in Beringstedt SSH, ook Martin Rubesam had oa de middenklaskampioene bij de roodbonten en een erge mooie Mr Sam vaars op 1A, die we graag terugzien bij een volgende happening.............

Kars Fielmich (met dank aan Uwe Branding voor de fotoos)

De weerstand tegen ziektes , schimmels etc.is in de loop van de eeuw bij bijen schrikbarend afgenomen. 30% van ons voedsel is afhankelijk van de honingbij en de hommel. De bijensterfte is wereldwijd. In China zijn al regio's zonder bijen. Je gelooft het niet maar daar bestuiven de mensen het fruit met een plumeau.Wat een verschrikkelijke toekomst staat ons te wachten. De dieren die afhankelijk zijn van bessen en zaden sterven daar ook uit.

Ik zelf doe nu proeven op druiven tegen reeds geconstateerde meeldauw in 2 kassen op het volkstuinencomplex Noort Bonnen. Tasmanweg Hoek van Holland Tuin 66 en tuin nr 90

Uitspraak van Albert Einstein over bijenvolken; : Als de bijen verdwijnen, verdwijnt mens en dier binnen 4 jaar.

Reinder de Milde

Neem contact op via robotgrasmaaiers@gmail.com of bel naar: 01747-50318

Reken maar dat ze alle 4000 flink honger hebben gehad! Intensieve natuurindustrie! Ik wijs u op een bijdrage in het Tijdschrift voor Diergeneeskunde (15 april 2009) van dierenarts Alberts waarin gesteld wordt dat je kennelijk je koppel dieren kunt laten doodhongeren als je het maar natuur noemt. De CDA fractie verzoekt de minister om vanuit dierenwelzijnoverwegingen over te gaan op preventieve aantalregulatie in de Spoor A gebieden (motie)

Lees hier de complete bijdrage: www.henkjanormel.nl/standpunt

Uitleg door Jaap Hoek Spaans, directeur van stichting Landzijde, en Jolanda Schilder, zorgboerin op de "Andre Hoeve" en regiocoördinator Landzijde. Ook Laura die werkzaam is op de Andre Hoeve verteld over haar ervaringen op de zorgboerderij:

Tijdens de presentaties van Jaap en Jolanda op de video worden er foto's getoond die een indruk geven over het dagelijkse leven op de zorgboerderij:

Esther Ouwehand, lid van de Tweede kamer voor de patij voor de dieren, agnost en vegetarisch, beschrijft in haar artikel “Met een groen etiket is het probleem niet weg” (Trouw 14 febr. 09) de door haar en haar achterban bedachte verschrikkingen die zouden voorkomen in de moderne veehouderij; de zgn. Bio-industrie. Zij lijkt dan ook te pleiten voor het elimineren van deze in haar ogen dieronvriendelijke bedrijfsvoering.

“De nieuwste trend in duurzaamheid is energie opwekken uit mest. Het heet ‘groen’ maar is net zo vervuilend als energie uit kolen” Aldus Esther Ouwehand. Dat de gemeente Zeewolde met behulp van een mestvergister een hele wijk gaat verwarmen is naar haar mening niet een goed voorbeeld, het stelt niets meer of minder voor dan verwerking van het eindproduct van een ernstig vervuilende industrie.

Niet alleen dat hiermee zonder meer wordt gezegd dat veehouderij een vervuilende bedrijvigheid is; ook lijkt zij te suggereren dat we bezig zijn vee te houden om daarmee energie op te wekken. Dat Nederland zoals zij schrijft kamt met een mestprobleem is ontegenzeggelijk waar; 70 miljoen ton mest op jaarbasis, veelal geproduceerd in de veredelingsector, op bedrijven niet beschikkende over land, en dus aangewezen op afzet in die gebieden waar behoefte is aan organische mest, en waar deze zonder als schadelijk zijnde t.a.v. het milieu (vermesting) kan worden aangewend, vraagt veel papieren rompslomp en toezicht.

Maar er is meer: Daar mestverwerking op deze wijze, het deel dat door onze huisdieren niet wordt verteerd, in de vorm van bruikbare energie wordt teruggevoerd in het economisch proces, zal het bezwaar dat het produceren van een calorie vlees ten koste gaat van een veelvoud aan calorieën, voor een deel ontkrachten. Het zal ook de mogelijkheid openen de mineralen (de plantenvoedende elementen) 357 miljoen KG stikstof, (N) 166 miljoen KG fosfaat, (P2O5) en 575 KG kali (K2O) die bij verbranding en vergisting vrij komen, terug te voeren naar die gebieden in de wereld waar de grondstoffen voor veevoeder werden geproduceerd, en hiermee de door haar genoemde ‘brute verstoring van de natuurlijke kringloop’ kan worden hersteld. Biobrandstof uit kostbare granen? Misschien beter eerst het verteerbare deel op een andere wijze gebruiken.

“De onbeheersbare uitstoot van ammoniak en broeikasgassen”.

Een onderzoek, uitgevoerd door dr. G. Draaiers, gepromoveerd op een studie naar wisselende effecten van luchtverontreiniging, toonde aan dat het geen verschil maakt of ammoniakuitstoot plaats heeft in de nabijheid van bossen of op grote afstand daarvan. Dit lijkt niet in tegenspraak met onze verwachting dat ammoniak, gezien dit een soortelijk gewicht heeft dat slechts de helft is in vergelijking tot dat van de atmosferische lucht, geen andere weg open staat dan een verticale. Ook het onderzoek door het R.I.V.M. gefinancierd door het ministerie van landbouw, economische zaken en verkeer en waterstaat toonde aan dat geen schade kon worden vastgesteld aan bossen door ammoniak. Wij dachten dat het ammoniakverhaal hiermee zijn houdbaarheidsdatum goeddeels was gepasseerd, maar nu, met de in opkomst zijnde megastallen, waar in de meest geavanceerde voorzieningen tot beperking van geur, fijnstof en ammoniakuitstoot zijn aangebracht, wordt des ondanks het stokpaardje weer van stal gehaald.

Frits van der Schans is voorzitter van D66, ‘milieudeskundige’, raadslid gemeente Bruchem, en Statenlid. Als milieudeskundige is hem geen brandende kwestie te heet. Typ in op Google: januari 2009 observator oud en nieuw. Zoals Esther, beweerd ook hij, (Boerderij 19 juni 2007) dat de koeien verantwoordelijk zijn voor het produceren van 18% van het totale wereldwijd geproduceerde methaangas.

Ik kan niet bewijzen, of het inmiddels klassieke dokter Flimmeverhaal, dat gaat over een boer die bij nacht en ontij zich genoodzaakt zag de dierenarts uit te nodigen om zijn koe te verlossen van een hevige pensoploping, ten grondslag ligt aan de bewering dat nu juist de koeien verantwoordelijk zouden zijn voor uitstoot van broeikasgas. Maar het feit dat in dit verhaal, nadat de dierenarts de boer had uitgelegd dat, na het inbrengen van de sonde, het dan ontsnappende gas zeer brandbaar was, en de boer die dat wel eens wilde zien, met zijn flakkerende kaars de stal in lichterlaaie zette, lijkt het aannemelijk dat het broeikasverhaal daaruit voortkomt. Rede genoeg het naar het land der fabelen te verwijzen.

Enige verantwoording dat onze koeien, al herkauwende goed zouden zijn voor de uitstoot van 18 % van de wereldproductie aan broeikasgassen wordt niet gegeven. Dat is waarschijnlijk onmogelijk en hoeft kennelijk ook niet; Heeft Frits van der Schans en Esther Ouwehand vastgesteld hoeveel methaangas door het rundvee en al de andere dieren, plus dat uit sloten en moerassen wordt uitgestoten. En waren zij op de hoogte van het resultaat uit het meest recente onderzoek, gedaan door een team van wetenschappers, wat tot hun grote verbazing aantoonde dat bomen en gras enorme hoeveelheden methaan produceren? (Frank Keppler, John T.G. Hamilton, Mark Brass en Thomas Röckmann. “Methane emissions from terrestrial plants undet aerobic conditions”), Nature, 12 januari 2006. http://noorderlicht vpro.nl/artikelen/25932946/ Hoe groot was dan het percentage dat komt op conto van het rund? We weten niet eens hoeveel soorten van dieren er zijn. Een hierop gerichte vraag op internet maakt duidelijk dat er waarschijnlijk tussen 14 en 15 miljoen diersoorten op onze aarde voor komen. Daar van is het rund er een! Maar voor Frits en Esther is blijkbaar alleen belangrijk het grote publiek ervan te doordringen dat er iets zeer ernstigs staat te gebeuren. De rest volgt dan vanzelf. De politiek moet uiteindelijk zijn oren laten hangen naar dat wat leeft onder het volk.

Ook van der Schans zegt dat, om produceren van methaangas te voorkomen, de rundveestapel moet worden gedecimeerd en het deel dat de slachting overleeft in plaats van ruwvoer meer geconcentreerd voer moet worden gegeven. Dan is het toch vreemd wanneer je Marian Thieme (8 December 2007) op Nova hoort beweren dat juist de ecologische koeien die alleen maar ruwvoer mogen worden voorgezet geen methaan produceren. Wie jokt hier?
Overigens blijkt dat ondanks de hogere methaanproductie van toename nauwelijks sprake is. Waarom dat zo is weet niemand zeker. Mogelijk wordt methaan sneller afgebroken in de atmosfeer of in de grond. Frappant is dat het methaanniveau nauwelijks stijgt. Ook dit is te lezen op internet.
“Om de duurzaamheid van mestverbranding te beoordelen, moet je de productie van vlees en zuivel in zijn totaliteit bezien”.

‘Dan pas, zo schrijft zij, wordt duidelijk dat de verwoesting van de biodiversiteit en de uitstoot van broeikasgassen in de productieketen van dierlijke eiwitten buitenproportioneel is, en bij lange na niet kan worden goedgemaakt door opwekking van energie uit het restproduct om een woonwijk te verwarmen’.
Wanneer mestverbranding op grote schaal wordt verwezenlijkt zullen hiermee wellicht niet één maar duizenden woonwijken worden verwarmd. Wat die biodiversiteit aangaat; Ik neem aan dat hiermee de teruguitgang van de tropische regenwouden wordt bedoeld: De wereld beschikt op dit ogenblik over 42 miljard hectaren regenwoud. Een paar miljoen hectaren ontginnen voor voederteelt is daarmee al minder indrukwekkend,. Sinds de tijd dat de Batavieren nog actief waren in ons land, is ook hier veel bos omgetoverd tot vruchtbaar akkerland, en nog niet zo lang geleden hebben we grote plassen en meren drooggelegd ook voor de landbouw.

Een aantal zaken worden vaak, terwijl niet kan worden aangetoond dat het hierover beweerde strookt met de werkelijkheid, opgevoerd om het houden van dieren voor het produceren van vlees en de ontwikkeling van grootschalige moderne landbouw af te houden. Het is levensgevaarlijk echter wanneer argumenten worden gebruikt die niet van doen hebben met de onderliggende motieven. Zo zal de antiglobalist bijvoorbeeld pleiten voor het behoud van kleinschalige landbouw onder het motto dat ‘landbouw hoort bij de samenleving’, en daarbij ook de primitieve landbouw in de onderontwikkelde landen in bescherming neemt tegen de opkomende grootschaligheid wanneer vrije wereldhandel werkelijkheid wordt. Zij zeggen te vrezen dat daarmee, ook op agrarisch gebied multinationals hierbij de toon zullen zetten. Verder speelt hierbij hun bezwaar t.a.v. het milieu en het teloor gaan van cultuureigen waarden. Maar is het niet vooral de afkeer t.a.v. de vrije ondernemer, de aloude socialistisch-communistische opvatting dat eigendomsrecht op productiemiddelen ongeoorloofd is, die het werkelijke motief vormen? De milieubezwaren richten zich vooral tegen het wereldwijde “gesleep” van goederen dat gepaard gaat met het vrijkomen van het broeikasgas CO2 en het “brute” verstoren van de natuurlijke kringloop. Maar afgezien van het feit dat het CO2 verhaal zeer omstreden is, en de brute verstoring, zoals hierboven aangegeven onnodig, betekent dit dat met dergelijke ongefundeerde argumenten niet alleen de vereffening van onze grote schuld t.o.v. de derdewereldlanden wegens het protectionistisch landbouwbeleid wordt afgehouden, het betekent ook dat hiermee het grote goed van een vrije wereldhandel, die werkelijk zal bijdragen aan de oplossing van het wereldvoedselprobleem onmogelijk wordt gemaakt.

De Dierenbescherming, het Vegetarisme, de Recht voor Dierenorganisaties, het Dierenbevrijdingsfront, waarvan bekend is dat hun streven is het consumeren van vlees als een onderdeel van ons ’barbaars’ verleden te zien opgetekend in de analen van de menselijke geschiedenis, vindt je niet zo gauw op de barricaden om dit voluit te verkondigen. Alleen Jan Dobben, vertegenwoordiger van de dierenbescherming zegt dat hoewel zij pleiten voor een echte biologische veehouderij, het hun streven is dat geen vlees meer zal worden gegeten. Dit is duidelijke taal, maar het maakt ook duidelijk dat misleiding en leugenachtigheid deze organisaties niet vreemd zijn. Hun werkelijke drijfveren verdoezelend, in de wetenschap verkerende dat, gezien het feit dat de technische vooruitgang niet alleen de mogelijkheid schiep met een minimale inzet van menselijke arbeid grote aantallen dieren te houden, en dat bovendien de zuigkracht van de door deze technische vooruitgang uitdijende industrie en dienstensector op het voorhanden zijnde arbeidspotentieel, dit noodzakelijk maakte, ligt het voor de hand allereerst de grootschalige landbouw en veehouderij te demoniseren. Deze wijze van produceren te betitelen als bio-industrie en de suggestie wekken dat gruwelijk dierenleed hiermee gepaard gaat, spreekt de burger aan. Wanneer hierbij de biologische veehouderij wordt voorgesteld als alternatief, waarbij diervriendelijk, gezonder, smakelijker en meer verantwoord consumeren de sleutelwoorden vormen voor het excuus dierlijke producten te consumeren, opent dat wellicht de weg tot het uitbannen van de moderne veehouderij. Mocht daarbij de wens, import van bijvoorbeeld goedkoop Braziliaans vlees tegen te houden worden gehonoreerd door de vrije wereldhandel een halt toe te roepen, wordt het consumeren van dierlijke producten nog slechts een elitaire aangelegenheid.

Ondanks deze strategie, de openlijke discussie rond het houden van dieren met als doel deze te consumeren vertoont een opgaande trend.. Dat mag, maar die discussie moet wel worden gevoerd met eerlijke argumenten, niet met leugens en op terreur lijkende activiteiten. Wij behoren tot de klasse van de omnivoren; De enige mogelijkheid als landbouwhuisdier het licht te zien, is dan ook de garantie dat het mag worden gegeten, een dier heeft geen weet van wat dood gaan betekent, hij leeft dus ook niet met dat gruwelijk vooruitzicht. Dit lijken toch geldige argumenten die in deze discussie mogen worden opgevoerd om het houden van dieren voor vleesconsumptie, zolang hiervoor geen aannemelijk alternatief is, te rechtvaardigen.

Vegetarisme leidt tot het uitsterven van onze landbouwhuisdieren. Het leidt ook tot een cultuuromslag; Geen net verpakte vis of vlees in de winkelschappen, geen viskramen op de wekelijkse markt, en ook de kaasboer laat verstek gaan. In plaats van koemelk drinken we sojamelk, en in plaats van een heerlijk lamskoteletje of malse kuikenbout nemen we genoegen met een op sojabasis nagemaakt alternatief. Maar ook de landschappelijke omgeving zal een grote verarming ondergaan. Dit tenzij we bereid zijn de verschraalde leefruimte op onwaarachtige wijze te stofferen met disfunctionele veehouderijen, geleid door van het rijk uit onderhouden figuranten.

Voor bemesting van onze gewassen, bij afwezigheid van organische mest zullen we zijn aangewezen op het gebruik van nog meer kunstmest; een meststof die juist door allerlei milieuorganisaties wordt afgewezen. Maar afgezien van het feit dat de meeste kunstmest weliswaar voorziet in aanvulling van elementen, zoals stikstof, fosfor, en kali, welke op verreweg de meeste grondsoorten onvoldoende voorhanden zijn, zal ook een tekort ontstaan aan voor de plantengroei noodzakelijke sporenelementen als koper, magnesium, mangaan, borium, selenium en vele anderen, die tot nu toe voor een groot deel met organische mest in de grond werden terug gebracht. Zo zal vegetarisme niet alleen leiden tot verschraling van onze leefomgeving en onze eetcultuur, maar ook tot verschraling van de bodem. Hieraan mag worden toegevoegd dat genoemde elementen ook voor mens en dier van levensbelang zijn. Misschien rest ons voorlopig alleen de mogelijkheid de door ons zelf geproduceerde fecaliën terug te brengen op onze, op de verbouw van vegetarische gewassen toebereide akkers.

Het is bekend dat het produceren van een calorie vlees ten koste gaat van meerdere calorieën voedende bestanddelen. Een gegeven dat ook onze milieuorganisaties en de Recht voor dieren beweging in een spagaat lijkt te brengen. Enerzijds verschaft dit hen een argument te meer in hun strijd tegen het consumeren van vlees, anderzijds worden ook zij hierin geconfronteerd met uit sterven van onze landbouwhuisdieren. Ons pleidooi tegen het vegetarisme wordt niet alleen ondersteund door wat in het hier aan voorafgaande is genoemd. Ook het feit dat bijproducten die vrijkomen bij de bereiding van onze voedingsmiddelen, en ongeschikt zijn voor menselijke consumptie, verwerkt worden in de veevoederindustrie, maar ook het feit dat een groot deel van de cultuurgrond alleen geschikt is voor beweiding, ontkracht voor een groot deel de stelling dat vleesproductie bijdraagt aan het wereldvoedseltekort

“Grootschalige mestvergisting, schrijft zij, is alleen mogelijk als de mest wordt opgevangen in kelders, en dus alleen winstgevend als de koeien op stal worden gehouden”. Zij meent echter dat voor het welzijn van koeien deze behoren te grazen in de wei. Daarbij echter wordt vergeten dat niet alleen de mest van het rundvee slechts een klein onderdeel vormt van het geheel wat aan mest wordt geproduceerd, maar ook dat de koeien in elk geval de helft van het jaar worden binnen gehouden. Dat het welzijn, grazend in de wei, op een hoger niveau zou liggen, is helemaal niet zo zeker. Zeker is dat wanneer de zon hoog aan de hemel staat, en de koeien worden belaagd door vliegen, daas en horzel, zij graag de luwte van de stal opzoeken, terwijl langdurige regenperioden niet alleen slecht zijn voor hun gezondheid maar zeker ook hun welzijn niet ten goede komt. En mag ik Esther er aan herinneren dat nog niet zo lang geleden het parlement, geheel in paniek wegens het alarmerende bericht van een of andere milieudeskundige, dat buitenlopend rundvee, vanwege de door hen geproduceerde straal naar beneden, de ammoniakuitstoot tot een gigantisch probleem dreigden te maken, een wet meende te moeten uitvaardigen, inhoudende dat al het vee per direct diende te worden opgestald. Waarschijnlijk hebben een paar echte deskundigen de parlementariërs er van kunnen overtuigen dat in verse urine geen ammoniak voorkomt. Daar heeft de krant geen melding van gemaakt. De koeien werden niet opgestald. Dat het huidige streven er op gericht is de koeien binnen te houden heeft o.a. te maken met het feit dat het aantal koeien per bedrijf sterk is toegenomen, en daardoor het benodigde grasland slechts voor een klein deel bereikbaar is voor het vee.

Zij stelt dat de structurele honger in de wereld een prangende kwestie wordt, en dat de VN jaren geleden al aangaf dat de consumptie van vlees en zuivel in het rijke Westen sterk zal moeten dalen om alle monden in de wereld te kunnen voeden. En, zegt zij:“Als we straks ook voor de energiewinning nog afhankelijk worden van de veestapel, raakt het oplossen van de voedselcrisis pas echt uit beeld”.

Als we op onze tellen passen, zullen we voor wat onze energievoorziening aangaat niet afhankelijk worden van de veestapel. Deze zou wel een bijdrage daarin kunnen betekenen, maar wellicht, behalve een naar de hemelreikend windmolenpark zullen we er voorlopig het meest verstandig aan doen de ‘godgegeven’ oliebronnen, gasvelden en teerzanden niet te verwaarlozen. De voedselcrisis: Natuurlijk is het denkbaar dat de noodzaak ons te beraden op onze vleesconsumptie zich wel eens zou kunnen voordoen. Maar moeten we alvorens de gemeenschap hiermee zo gretig lastig te vallen, niet beginnen met uit te zien naar meer voor de handliggende oplossingen?

In zijn artikel “Biotech voedsel en de toekomst van Transgene gewassen” beschrijft Dennis T. Avery , Director over het Hudson institute’s Center voor Global voedselonderwerpen, hoe met gebruik maken van het perspectief dat het kweken en verbouwen van transgene gewassen biedt, niet alleen de wereld voedselproductie kan worden verdrievoudigd en daarmee de verwachtte 8,5 miljard mensen in het jaar 2035 kunnen worden gevoed, te gelijkertijd stelt hij, zal hiermee worden voorkomen dat de tropische bossen tot cultuurgrond moeten worden omgevormd, waarmee miljoenen levensvormen verloren zouden gaan.

Opportunisme, Behoudende sentimenten, Anti globalisatie, Monopolisering, Kleinschalig, Anti kunstmest, Anti bestrijdingsmiddelen, Anti gentechnologie, Diervriendelijk vereenzelvigen met kleinschaligheid. Zie daar de ingrediënten voor een Wereld voedseltekort

Opportunisme, maar ook behoudgezindheid is wat de achterhaalde landbouw drijft in de armen van milieuclubs en recht voor dieren organisaties. Opportunisme ook, wanneer onze landbouworganisaties zich scharen achter antiglobalisatie en hun invloed aanwenden voor het behoud van protectionistisch landbouw beleid.

Hebben behoudzuchtige sentimenten in de samenleving, door obscure groeperingen aangegrepen om steun te verwerven voor hun protestacties tegen de moderne landbouw, niet tot gevolg gehad dat de gemeenschap en daarmee ook de politiek zich vaak onterecht keerde tegen de ontwikkelingen op agrarisch gebied?

Monopoliseren maakt dat productieve mogelijkheid van arbeid en kapitaal wordt aangewend naar rato van optimaal financieel voordeel, niet ter verwezenlijking van het grootst mogelijk product. Het maakt goederen en diensten schaars en het leven duur

Anti kunstmest, anti bestrijdingsmiddelen, antigen technologie; De lage opbrengsten als gevolg hiervan dragen niet alleen bij aan de armoede in de wereld, ook leidt dit tot opoffering van natuurgebieden ten behoeve van de voedselvoorziening.

Het is een drogreden wanneer de milieubeweging pleit voor diervriendelijke veehouderij en milieuvriendelijke teelt van gewassen, en dit koppelt aan kleinschaligheid. Hier mee wordt achterhaalde landbouw onder de ecologische dekmantel, vaak door de overheid gesubsidieerd, in stand gehouden.

Joh. Beijer,

Esther Ouwehand (Katwijk, 10 juni 1976) is een Nederlandse politica voor de Partij voor de Dieren.
Na een aanvankelijke apolitieke carrière in de marketing van jongerentijdschriften bij Sanoma Uitgevers is zij sinds oktober 2002 betrokken bij de Partij voor de Dieren, waar zij in 2004 coördinator werd van het partijbureau. In die functie heeft zij gewerkt aan de opbouw van de partijorganisatie. Ze heeft een achtergrond in het jongerenwerk en is bestuurslid van jongerencentrum "De Schuit" in Katwijk.
In 2006 was Ouwehand bij de landelijke verkiezingen tweede op de kiezerslijst van de partij en was zij sterk betrokken bij de verkiezingscampagne. Zij had een belangrijk aandeel in de formulering van het verkiezingsprogramma. Op 30 november 2006 werd zij evenals lijsttrekker Marianne Thieme beëdigd als Tweede Kamerlid voor de Partij voor de Dieren.
Esther Ouwehand is protestants opgevoed maar is tegenwoordig agnost. Voorts is zij vegetariër
De link Januari 2009 Observator oud en nieuw heeft te maken met het feit dat deze milieudeskundige, lid van de gemeenteraad, lid van de Provinciale Staten, voorzitter Democratische partij D66. Frits van der Schans in de nieuwjaarsnacht samen met nog een aantal belhamels werd opgepakt wegens het verbranden van autobanden.