landbouw

Het nieuwe pand, op 15 minuten lopen van het Centraal Station, heeft meer van een woning, dan van een kantoor<. Een hele mooie ruime woning, dat wel. En toen tijdens het gesprek mijn oog viel op de prachtig gestuukte plafond, haakte Constandse enthousiast in op mijn verraste kreet; “Ja, mooi hè?”

Het tekent een beetje de sfeer van het gesprek; het was inhoudelijk, zakelijk en open.
Ik probeerde niet de vinnige columnist uit te hangen, hij was ook zo toegankelijk en concreet mogelijk. Behalve op een paar puntjes dan, maar daar kom ik later op terug.

Constandse heeft globaal nog eens de nieuwe opzet van LTO uitgelegd. Die deed verdacht veel denken aan de oude situatie. Het zwaartepunt ligt bij de regio’s en LTO Nederland is verder uitgekleed qua personeel.
De vakgroepen zijn dus niet landelijk georganiseerd, maar hebben wel landelijk overleg.
Er zijn drie overlegorganen, een bestuursraad, een beleidsraad en een federatieraad (niet noodzakelijkerwijs in die volgorde). Hoe deze opzet precies functioneert, dat moet u maar even terug lezen op de LTO site….Óf u vraagt vriendelijk aan Constandse of hij het u wilt komen uitleggen.
Want dat was zijn antwoord op mijn vraag waarom ik hem niet zie op congressen, vergaderingen en/of manifestaties. “Als ze willen horen, wat ik te vertellen heb, dan bellen ze me maar en dan kom ik.” zei hij letterlijk. Niet voor elke 10 of 20 leden, want het moet wel functioneel zijn en zijn tijd is ook beperkt. Juist zulke duidelijke keuzes kenmerken, wat mij betreft, deze man. Hij hoeft zich niet zo nodig te profileren. Hij wil aan het werk.
En ja, het is inderdaad zo, dat de landelijke sectorvoorzitters nu meer gezicht krijgen naar de buitenwereld.

Hij komt uit de zakelijke en coöperatieve wereld en hanteert een nogal rechtlijnig model.
Hij heeft veel ervaring in het verandermanagement en daarin zegt hij: “ Volg ik een bepaalde strategie. Wat wil ik bereiken en hoe organiseer ik dat?”
Met opgestroopte mouwen en termen als “met de handen aan de schop” schetst hij een beeld van een organisatie die van aanpakken weet.

Ik heb dat beeld niet. Ik zie op afdelings- en sectieniveau besturen en bestuurders die voor hun gevoel in een luchtledige zitten. Ze missen de binding met de leden en de aansluiting bij andere bestuurslagen. Ik zie bestuurders die niet goed functioneren en toch eindeloos blijven zitten. Ik mis, in ieder geval binnen LTO Noord, een gedegen opleidingstraject en ondersteuning voor regionale bestuurders.

Met dat laatste trof ik doel. Constandse komt uit een wereld waar “mensen verantwoordelijkheden krijgen en daar op afgerekend worden.” Het is voor hem vanzelfsprekend dat de beste man op de beste plaats zit. En daar geselecteerd, opgeleid en beoordeelt wordt. Hij gelooft dat een ( beter) werkende organisatie daardoor weer aantrekkingskracht zal genereren.
“De organisatie moet een vertaalslag zijn van je leden en dus óók jonge energieke mensen binnen halen.”

Old Boys netwerk
Maar dat Old Boys netwerk dan? Mannen, vaak al opa, die elkaar leuke bestuursfuncties toespelen? Constandse voelt zich er niet door aangesproken, reageerde hij direct. Maar ik bedoelde niet hem persoonlijk. Het is namelijk niet eens mijn mening, maar meer een feit dat een gemiddelde LTO bestuurder mannelijk en 55 + is. Hoe doorbreek je dat dan?
Maar Constandse wilde het niet hebben over de poppetjes en dat is in zijn functie begrijpelijk.

Grote kloof
Ik kwam weer even terug op de logische vergoedingen voor bestuurders en het budget voor opleidingen en ik wilde dat relateren aan zijn salaris. Ik vind: als er veel geld is voor een topman, dan is er ook geld voor de andere bestuurslagen. Dat inzicht deelde hij wel, maar zijn salaris was geen onderwerp van gesprek.
“Iedereen heeft recht op een eerlijke vergoeding.”
Tja, daar kan je het moeilijk niet mee eens zijn.
Ik ging ook niet naar den Haag om exacte antwoorden te krijgen op heel specifieke vragen.
Ik heb het ook niet over mensen gehad, maar over structuren en strategie.
Maar het werd mij gaandeweg dit gesprek wel pijnlijk duidelijk dat er een grote kloof gaapt tussen deze heer en mijzelf.

De poppetjes
Constandse denkt in structuren. Alles moet een doel dienen. LTO moet kwalitatief, effectief en efficiënt zijn. En hij heeft natuurlijk gelijk.
Maar ik zie ook de poppetjes en die staan voor mijn beeld. Dat probleem heeft Constandse (nog) niet. Laten we hopen dat hij dat ook niet krijgt. Daarmee bedoel ik dat de structuur zo sterk zal zijn, dat de beste bestuurders overblijven. Een organisatie is niet beter dan de mensen die het vormen.

Teleurgesteld
Mijn open brief op mijn weblog (www.rozegeur.nl) lag uitgeprint voor Constandse op tafel. Toen ik daar tijdens het gesprek naar refereerde (sommige vragen, maar ook al sommige antwoorden stonden er al in) zei hij dat hij tijdens het lezen “zich afvroeg of ik nu verbitterd of kritisch was?”
“Kritisch zeker, verbitterd…misschien een beetje..”antwoordde ik naar waarheid. Nu denk ik dat teleurgesteld een beter woord zou zijn.

Toen ik, ruim een uur later, weer in de zon op straat liep, had ik zeker geen naar gevoel bij deze kennismaking.
Ik zou Constandse hoogstens kunnen betichten van wat naïviteit met zijn rotsvaste geloof in een zonnige toekomst van LTO.

Reageer vooral, liefs van Bernadette

Obdam, 10 mei 2006

Overname van deze column in welke knipselkrant of website dan ook, mag alleen geschieden in overleg met de auteur en onder bronvermelding van www.rozegeur.nl